-:- † Ray-Rin † -:- ~ Ver.07 Ghost ~

ฝากฟิคชั่นเรื่องแรกของผมด้วยนะฮะ~~
แต่งครั้งแรก คิดครั้งที่สอง(ดัดแปลง+ปรับปรุง)

Title: Piece Of Memory
Author: Kagura&Halfreira
Pairing: ??? <ลุ้นเอาเองนะครับ>
Fan Fiction - FullmetalAlchemistBluebird's Illusion
Rating: PG (คิดว่าน่าจะ)

บทแรก

เสียงนั้นมันคืออะไรกัน...ใครเป็นคนเรียกชั้น...
ทำไมชั้นถึงเจ็บปวดที่หัวใจเช่นนี้....ความทรมานนี้มาจากไหน
ไม่เข้าใจเลย..!! แต่ก็ไม่อาจจะบอกใครได้

ถ้าผมบอกไปพี่เอ็นวี่ต้องเป็นห่วงแน่ๆ พ่อก็ด้วย....ความคิดของเด็กหนุ่มร่างเล็กบอบบางที่มีลวดลายรอยสักสีแดงเด่นทั่วร่าง สวมชุดสีดำสนิท ผมสีทองยาวสยายโบพลิ้วตามลมคงความงาม ดวงตาเลือนลอยสีทองประกายเหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมายยืนอยู่บนตึกสูงมือทั้งสองพิงราวจับของตึกนั้นๆอยู่ สายตาจดจ่อมองท้องฟ้าพร้อมกับความทรงจำเก่าๆค่อยๆลอยออกมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงที่ได้ยินมาตลอดเวลา.......

เสียงนั้นเป็นเสียงของใครกันน่ะ....ได้ยินก็...

ตั้งแต่ที่ลืมตาคืนนั้นเอง.......

"เอ็ด.."เสียงชายชราผมสีทองพยายามเรียกลูกชายที่หลับไหลอยู่ มองมาที่เค้าอย่างอ่อนโยน

"....."ไม่มีเสียงตอบรับจากเด็กน้อย ทำให้เขาถอดสีหน้าเศร้าๆออกมาพลางอุ้มร่างเด็กตัวเล็กๆไว้ในอ้อมแขนและเดินออกมาจากห้องที่มืด

"พ่อ นั้นคือเจ้าเปี๊ยกเหล็กไหลเรอะ ชิ! ดูเหมือนอยากตายมากกว่าจะอยู่งั้นแหละ" เอ็นวี่พูดประชดผมขึ้นอย่างไม่พอใจ หนุ่มร่างสูงผอมเพียวใส่ชุดสีดำสนิททั้งชุด ผมดำอมเขียว แววตาดุดันแหลมคมจ้องมองผมอย่างเศร้าๆไม่เข้ากับคำพูดเมื่อกี้เลยสักนิด

"จากนี้ชื่อของเด็กคนนี้คือไพร์ด"เสียงชายชราผมสีทองเอ่ยขึ้นมาทำให้เอ็นวี่สะดุ้งกลับมามีสติชักสีหน้ากลับมาเหมือนเดิม

"แล้ว ความทรงจำของหมอนี่ล่ะ เลือนหายหมดแล้วหรือ"ผมได้ยินเสียงของเค้าพูดออกมาค่อยๆอย่างเจ็บปวด

"ใช่ เค้าลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เจ้าจะรับดูแลไพร์ดหรือไม่"คำถามนั้นยิงเข้ามาให้เอ็นวี่ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้

"ก็ได้ครับ ผมจะดูแลไพร์ด" เอ็นวี่รับร่างเด็กน้อยจากพ่อของตน สายตามองมาที่ผมอย่างอ่อนโยน แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและเศร้า...

"อย่ากระตุ้นความทรงจำให้ไพร์ดเด็ดขาด จำไว้ล่ะเอ็นวี่"คำเตือนของผู้เป็นพ่อเอ่ยก็จะเดินจากไป ทำให้เอ็นวี่งงจึงถามกลับ"ทำไมล่ะครับ"

"ถ้าลูกไม่อยากเห็นเด็กคนนั้นทรมานอีก ก็จำคำเตือนนี้ไว้...."เมื่อโฮเอมไฮพูดจบหันหลังกลับและเดินออกไป

พอพ่อของตนเดินจากไปแล้ว เอ็นวี่เดินเข้าไปที่ห้อง พลางวางร่างเด็กน้อยที่อยู่ในห่อผ้า ดวงตาสีทองประกายเลือนราง ยังลืมโพลงอยู่ เค้าจึงยื่นมือค่อยๆปิดเปลือกตาเบาๆอย่างช้าๆ ดึงผ้าที่ห่อตัวร่างบางอย่างเบาที่สุด เห็นร่างไพร์ดแล้วรู้สึกเจ็บหน้าอกลึกๆ...

บนร่างกายของไพร์ดมีลวดลายรอยสักสีแดงตีตราอยู่ทั่วร่าง ใส่ชุดสีดำสนิทคล้ายกับตน ช่างเข้ากับสีผมทองประกายยาวสลวยของร่างที่หลับไหลอยู่ เอ็นวี่มองหน้าเจ้าของดวงตาสีทองที่หลับไม่ได้สติอยู่นั้นพลางนึกเรื่องต่างๆนานา ความทรงจำอันหวานและขมขื่นของเค้า...แต่ห้วงความคิดก็แตกลงเมื่อได้ยินเสียงร่างบางครวญออกมา

"อือ...."ผมลืมตาขึ้นและพยายามจะลุกขึ้น ผู้ชายร่างสูงก็รีบเข้ามาประคอง

"เอ..ไพร์ด?..."เอ็นวี่เกือบเรียกชื่อผิดไปนิดเดียว

"คุณเป็นใครกันน่ะ..."ผมถามผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างงงๆ แต่ดูเหมือนเค้าจะชะงักกับคำถามผมเห็นสีหน้าเศร้าๆของเค้าแว่บนึงก่อนจะแนะนำตัว

"ชั้นชื่อเอ็นวี่ เป็นพี่ชายของนาย พ่อสั่งให้ชั้นมาดูแลนายน่ะ"ผมมองหน้าเค้าอย่างงัวเงีย สีหน้าเค้าดูฝืนยิ้มมากๆ เค้าฝืนทำไมน่ะ คำถามผมวนเวียนอยู่ในหัวผมตลอด

"หรอฮะ...ขอเรียกพี่ได้มั้ยฮะ.."ผมดึงชายผ้าของพี่เอ็นวี่ที่ยืนอยู่ข้างหัวเตียงที่ผมนอนอยู่ พี่เอ็นวี่ส่งยิ้มให้ผมพลางลูบหัวผมเบาๆ"ได้สิ"

นั้นคงเป็นช่วงที่ผมพอจำความได้ว่า พี่เอ็นวี่คอยดูแลเอาใจใส่ผมมาตลอด และบางครั้งจะทิ้งผมให้กับพี่ลัส และไปกับพี่กลัทโทนี่เพื่อไปทำภารกิจที่พ่อสั่ง พอเสร็จก็จะเล่าเรื่องงานให้ผมฟังบ้าง แถมบางครั้งพี่เอ็นวี่ก็ชอบเอาน้ำสีขาวขุ่นมากรอกปากผมทุกที ทั้งที่ผมรู้สึกไม่ชอบหรือเกลียดนั้นแหละ!! บางทีสายตาพี่เอ็นวี่ที่มองผมนั้นมักจะจดจ้องดวงตาผมเหมือนจะมองลึกเข้าไปถึงหัวใจผมก็ว่าได้ ผมก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่ชอบทำแบบนั้น ผมถามก็ไม่ยอมตอบ ชอบตอบกลับมาว่า"ไม่มีอะไรหรอก"ทุกทีเลยให้ตายสิ

หลังจากความที่อยู่ห้วงความทรงจำอันแสนสุขนั้นหลุดออกมา ไพร์ดยังยืนมองท้องฟ้าอย่างคิดไม่ตก...เค้ายังนึกอะไรไม่ออกอยู่ดี

ติดตามตอนต่อไปงิ~

คอมเม้นด้วยนะครับ....ว่าแย่หรือไงก็บอกมาผมไม่ว่าไรหรอก(ถ้าด่ามีตายกันแน่)