[Fic BBI]-Piece Of Memory - 2
posted on 08 Jul 2006 16:52 by kagura in Fic-BBIยังคิดไม่ออกเลยแหะว่าจะจบยังไง....แต่ผมขอเขียนนอกเหนือBBIหน่อยนะครับ ถ้าตรงเรื่องหมดคงหมดสนุกแหงๆ (ลุ้นเอานะครับ555+) ผมอาจใช้ภาษาไม่เก่งก็ทนๆอ่านหน่อยละกันน้า คิดว่าไม่มีเรทง่ะ.....คงได้แค่แนวPG(ใครแต่งเป็นก็ช่วยผมทีเต๊อะ ถ้าจะให้ออกเรท= =) ช่วงแรกขอเศร้าให้ตายไปข้างหนึ่งก่อนล่ะ.....= ="(หวั่นๆว่าจะโดนพวกสาวกอัลฆ่า....)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ตอนที่ 2
เสียงที่คุ้นเคย....เสียงที่โหยหา
เสียงที่อยากได้ยินมานานแสนนาน...เสียงที่เรียกตามหาผม
เสียงที่รอคอยการกลับของผม...เสียงที่เจ็บปวดราว
เสียงนั้นคือเสียงของใครกัน....แม้จะเห็นภาพลางๆก็เถอะ
แต่มันก็หายไปเมื่อได้ยินเสียงของพี่เอ็นวี่เรียกทัก!
"ไพร์ด นายเหม่ออะไรอยู่งั้นหรือ"
"เปล่าฮะ ผมแค่ชอบมองท้องฟ้าเฉยๆ"ผมบอกปัดไปถ้าบอกความจริงไปต้องเป็นห่วงกันแน่ๆ พี่เอ็นวี่จ้องหน้าผมอย่างสงสัยผมจึงทำตัวเงียบๆเฉยๆ"แล้วมีอะไรหรือฮะ"
"ไม่มีอะไรแค่งานปัดกวาดนะ ไพร์ด"พี่เอ็นวี่ตอบหลังจากเลิกสงสัยพฤติกรรมผม แต่เค้าก็ยิงคำถามที่ผมอุตส่าจะปิดไว้"ช่วงนี้นายคิดอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย"
ผมตีสีหน้าเย็นชาเหมือนไม่มีอะไร แล้วตอบไปว่าไม่มี พี่เอ็นวี่ก็เหมือนจะยังไม่เชื่อ ผมจึงแปรธาตุเอาเคียวออกมาขู่ จนพี่ยอมเลิกราไป ผมเองก็รู้สึกผิดเล็กๆเหมือนกันที่หลอกพี่เอ็นวี่ทั้งๆที่เค้าก็เป็นห่วงผมขนาดนี้ แต่ผมกลับปฏิเสธความหวังดีของพี่เอ็นวี่ไป เสียงที่ผมได้ยินก้องหูในหัวผมนี้คืออะไรกันแน่นะ
..........
...................
.........................
.................
.............
..........
....
.
ท่ามกลางความมืด เด็กหนุ่มผมสีทองสั้นได้วิ่งไล่ตามหาสิ่งๆหนึ่งอยู่...
แสงนั้น....นั้นคือ...
พี่ชายของเค้านั้นเอง!
"พี่ฮะ รอผมก่อนสิ"เด็กหนุ่มวิ่งไล่หาพี่ชายตัวเล็กในชุดสีน้ำเงินที่ยืนยิ้มและกางมือรอที่เค้าจะวิ่งไปสวมกอด เด็กหนุ่มวิ่งสุดกำลังเพื่อจะไปหาพี่ แต่แล้วก็มีความมืดดึงตัวพี่ชายของเค้าไป
"อัล!!!"เสียงของเอ็ดเรียกตัวเค้า...พี่เค้ากำลังจะจากเค้าไป!
"อย่าเอาพี่ชายชั้นไปนะ หยุด!!"อัลตะโกนอ้อนวอนต่อความมืดที่จะพาตัวเอ็ดไป ไม่เป็นผลเลยสักนิดตัวเค้าได้แต่วิ่งตามไปไม่อาจช่วยอะไรได้เลย แว่วหนึ่งที่ได้ยินเสียงพี่พูด..
"อัล...."เอ็ดพยายามพูดแต่ถูกเงามืดนั้นปิดปากจึงทำให้อัลได้ยินไม่ชัดมาก จนเงานั้นหยุดแต่ยังรั้งตัวเอ็ดไว้ในสภาพถูกตรึงไม้กางเขน รูปเงาแปรรูปเป็นสัญลักษณ์ไม้กางเขนของอัลเคมิสเด่นชัดขึ้น
"พี่ฮะ! "อัลพยายามจะแกะจะตัวสีดำออกแต่ดูท่าจะทำไม่ได้เพราะมันรัดจนเป็นเนื้อเดียวกัน
"อัล...พี่..ขอโทด.."คำพูดของเอ็ดทำให้อัลรู้สึกงงๆแต่สีหน้าของเอ็ดดูเศร้าลง และพยายามหลบหน้าเค้าอยู่
"พี่..ขอโทดผมทำไมกัน"อัลพยายามหาทางเอาตัวพี่เค้าออกมา แม้แต่วิธีแปรธาตุก็ไม่อาจจะทำลายไม้กางเขนนี้ได้เลย
"พี่...ทิ้งนายไว้คนเดียว..ไม่อาจปกป้อง...ไม่อาจจะอยู่กับนายได้อีกแล้ว"เอ็ดพูดเสียงเครือๆ อัลเหลือบเห็นน้ำใสๆไหลอาบแก้มของพี่ชายตน...
"ไม่จริงใช่มั้ยฮะ...บอกผมสิฮะ!"
"อัล..พี่..อึ่ก.."แสงสีดำคลายตัวอีกครั้ง ทางฝั่งตรงข้ามก็มีเงาพุ่งเข้ามาจับตัวอัลด้วย
"เจ้านี่มันอะไรกัน หยุดน้า!!"อัลพยายายามขัดขืนสุดฤทธิ์แต่มันจะแย่ยิ่งขัดขืนยิ่งทำให้ขยับตัวลำบาก เห็นแสงแว่บๆออกจากร่างของเอ็ดพร้อมกับเสียงสุดท้าย...
"อัล..ลาก่อน...อย่าตามหาชั้น.."
เสียงสุดท้ายคือคำลาของเอ็ด...ทำให้อัลช็อกแน่นิ่งไปและครั้งสุดท้ายที่อัลเห็นพี่ชายของตนถูกแสงเปลี่ยนสภาพคือ ผมสีทองอันยาวสลวยของเอ็ดถูกปล่อยออกมา ร่างกายเหมือนมีลวดลายสีแดงขึ้นตามตัว หันหลังไปพร้อมกับแสงนั้นๆ......อัลแลเห็นแสงขาวเล็กๆที่ออกจากดวงตาสีทองบนใบหน้าขาวนวล..
น้ำตา....ที่หลั่งเป็นครั้งสุดท้ายจากพี่ชายอันเป็นที่รัก......และหายไปไร้วี่แววของการคงอยู่
TBC>>
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เม้นให้กำลังคนเขียนด้วยเน้อ.........
(เอาเวลาอ่านตำรามาปั่นฟิค กร๊ากกสอบตกแหง)
(แล้วเอ็นจังล่ะ 
) แอบเศร้ากับพี่น้องคู่นี้ 
สนุกมากๆค่า น้องน่าสงสารอ่ะ T-T
ชอบมากเลยค่ะ แต่งต่อไวๆน้า กรี๊ด กรี๊ด
#1 By [[*-- Horoshi --*]] on 2006-07-08 21:26