-:- † Ray-Rin † -:- ~ Ver.07 Ghost ~

เหอๆๆ ขอโทษนะเอาฟิคลงมาช้า+ไม่ขอเอาภาพงานโอตะลงล่ะกัน(ตัวเองนั้นช่างหลอนเสียอย่างกะอะไรดีเหอๆๆๆๆ ใครจะดูมาขอเอาล่ะกันนะ เพราะผมย่อภาพกะเข้าม่ายเปงง่ะ= ="

แล้วพรุ่งนี้มาลงฟิควันแม่ให้นะฮะ หึหึหึ(ผ่านมากี่วันแล้วฟ่า)

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

ตอนที่4

วันที่เราได้รู้จักกับไพร์ดครั้งแรก.....มันช่างเจ็บปวดและขมขื่นเสียกระไร...

'คุณเป็นใครหรือฮะ'

ชั้นชื่อเอ็นวี่ คนที่จะมาดูแลนายไงล่ะ........

'งั้นหรือฮะ งั้นผมขอเรียกว่า พี่ ได้มั้ยฮะ....'

ตามใจนายสิ.......

นับตั้งแต่นั้นมา เอ็ดเวิร์ด เอลริค ที่กึ่งเป้นกึ่งตายได้ถูกเปลี่ยนเป็นโฮมุนครุส ที่ไร้จิตใจ....และ

ไร้ความทรงจำไปตลอดกาล........

ชั้นก็คอยดูแลเจ้าหนูนี่ตลอดมา...จากความเกลียดชังครั้งแรก มันเปลี่ยนผันไปแล้วจริงๆ จนไพร์ดกลายเป็นน้องชายของชั้นจริงๆ ทั้งที่มันเคยเป็นคนที่แย่งพ่อไปจากชั้นแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเกลียดไม่ลง...ห้วงเวลาผ่านไปนานเสียจริง...
ไพร์ดเริ่มทำอะไรเองพอได้บ้างแล้ว ส่วนดูท่าความสูงมันจะไม่เพิ่มเลยเอานมยัดปากซะ พอนมเข้าปากไพร์ดดิ้นหยั่งกะอะไรจะตายซะงั้น

ดูท่านิสัยเกลียดนมจะไม่แคล้วคลาดจริงๆ.....

แล้วครั้งหนึ่งที่ชั้นต้องอึ้งจริงๆ เพราะเจ้ากลัทโทนี่ย์เผลอไปกินแมวที่ไพร์ดจับมาเล่นต่อหน้าต่อตา ทำให้ไพร์ดโกรธจัดเอามากๆ จนใช้วิชาอัลเคมิสต์หลอมเอาเคียวอันใหญ่กว่าตัวเองสับเจ้าตะกละซะเกือบคืนชีพไม่ได้เลย- -".....

เจ้าน้องคนนี้มันน่ากลัวจริงๆ....ให้ตายสิ ใครก็ไม่อยากจะหือด้วย

นับแต่นั้นท่านพ่อก็ภาคภูมิใจไพร์ดเอามากๆ และคิดจะให้ไพร์ดทำงาน จึงสั่งให้ชั้นไปนั่งอบรมสอนวิชาและภารกิจให้....

ภารกิจในการสังหารมนุษย์........

ชั้นก็พยายามค้านหลายครั้งแล้ว แต่ท่านพ่อคงไม่ได้ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น ชั้นมีความรู้สึกไม่ค่อยอยากให้ไพร์ดทำงานนี้กับชั้นเลย.... แล้วงานครั้งแรกของไพร์ดในตอนนั้นเอง ภารกิจที่ต้องฆ่ามนุษย์ที่คิดจะตามหา....

พันเอกเอ็ดเวิร์ด เอลริค นักเล่นแร่แปรธาตุ....

มันทำให้ชั้นรู้สึกหลงไหลไพร์ดเข้าแล้ว ท่าสังหารหมู่ด้วยเคียวอันใหญ่สีเงินมีรอยเลือดอาบจากการฟันคน ร่างกายที่มีรอยสักสีแดงฉานทั่วร่างถูกย้อมด้วยเลือดทำให้รอยสักเหมือนจะส่องประกายเล็กน้อยชุดสีดำรัตติกาลเปียกโชก ร่างเด็กน้อยตรงหน้าดูสีหน้าเรียบเฉยแต่จริงๆแล้ว...

กลัว...

จิตใจยังหวาดกลัวอยู่...

ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด..

ทำไมรู้สึกทั้งดีและไม่ดีมันปนกันอยู่...

จิตใจของไพร์ดสับสนอยู่เพราะพึ่งเกิดได้ไม่นานนี้เอง.......จิตใจยังต่อต้านกับการกระตอนนี้แม้ความจำจะเลือนหายแต่จิตใต้สำนึกไม่อาจจะลบเปลี่ยนได้หรือไงกันนะ หลังจากงานนั้นเป็นต้นมา ไพร์ดก็เกิดอาการเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด เข้าทุกวันๆ แต่อาการหวาดกลัวหายไปหลังจากเก็บตัวเงียบร้องไห้ฟูมฟายกับชั้นไปหนึ่งคืนเต็มๆ การพูดจากก็เริ่มจะน้อยลง แต่ป้าลัสต์ก็ชวนคุยบ้างเลยทำให้ไพร์ดไม่ค่อยเงียบเฉยมากนัก จนชั้นรู้สึกปวดใจขึ้นมา ทำไมเหมือนไพร์ดกำลังเฝ้าหาอะไรสักอย่าง

ความทรงจำ......

สิ่งที่คิดได้อย่างเดียวไพร์ดต้องการนึกอะไรบางอย่างให้ออกแน่....น้องชายอันเป็นที่รัก...น้องชายที่เป็นน้ำหล่อเลี้ยงใจของเอ็ดเวิร์ด เอลริคคนนั้น...ที่ยอมแม้กระทั้งชีวิตของตนก็สละให้ได้ แล้วไงล่ะ...น้องของนายมันก็เหมือนคนตายอยู่ดีนั่นแหละ เพราะมันคิดว่านายตายไปแล้ว...ชั้นรู้สึกดีเป็นบ้าเลยล่ะ ที่เห็นพี่น้องแยกกัน...และชั้นไม่มีทางจะมอบ

ไพร์ด น้องชายคนใหม่อันเป็นที่รักยิ่งของเหล่าโฮมุนครูสให้ง่ายๆหรอกนะ...หึหึหึ...

"กลับมาแล้วฮะ..."เอ็นวี่หันควับหาเจ้าของเสียงทันที ดูสีหน้าเจ้าตัวแล้วยังเรียบเฉย

"เป็นไงบ้างล่ะ ไพร์ด"พูดพร้อมกับลากเจ้าตัวที่หายไปนาน มานั่งข้างๆและเอาแปรงมาหวีผม

"ก็ไม่มีอะไรมากนี่ฮะ...ท่านพ่อก็แค่ดูอาการเฉยๆ"คิ้วของเอ็นวี่ขมวดด้วยความงุนงง มือพลางหวีผมไพร์ดไปด้วย

"แค่นั้นเองหรอ?"ไพร์ดพยักหน้า คำตอบยังคงเดิมมันดูน่าสงสัยจริงๆ คงไม่ต้องให้เดาว่าเค้าต้องไปคุยเรื่องไพร์ดกับพ่อเป็นการส่วนตัวหรอกนะ..พอหวีผมเสร็จเอ็นวี่ก็ไล่ให้ไพร์ดเข้านอน แต่เจ้าตัวก็ดื้อที่ไม่ยอมนอนบอกขอดูดาวอีกแปปนึงแล้วนอน เอ็นวี่ก็ยอม เลยขู่ว่าถ้ากลับมายังไม่นอนจะไม่ให้ดูอีก ไพร์ดพยักหน้าตอบรับ แทนคำพูด ทำให้เอ็นวี่ถอนหายใจยาว

เอ็นวี่เดินตามทางยาวทอดไปเรื่อยๆ จนหยุดถึงหน้าประตูสายตาจ้องอย่างลังเล จะเข้าดีมั้ยน้า...แต่มันก็อยากรู้จริงๆนี่นา เอาไงดีว่ะเนี่ย

"เข้ามาสิเอ็นวี่ ไม่ต้องคิดมากหรอก"เสียงพ่อพูดผ่านจากประตูอีกฟากที่เอ็นวี่กำลังลังเลใจอยู่นั้นสะดุ้ง ราวกับรู้ว่าลูกชายกำลังคิดหนักเรื่องน้องชายด้วยความเป็นห่วงจัด เอ็นวี่เกาหัวด้วยความเซ็งเพราะถูกพ่อของตัวเองรู้ทันเค้าไปหมด จึงเปิดประตูเข้าไปหาพ่อ

"เรื่องไพร์ดใช่หรือเปล่า?"เจ้าลูกชายสะดุ้ง เพราะที่เค้ากังวลและอยากมาถามก็เรื่องนี้แหละจึงพยักหน้านิดเป็นเชิงตอบ พ่อยิ้มนิดๆและเดินตรงไปที่เก้าอี้แท่นประจำตัวนั่งเรียกเอ็นวี่มาคุยใกล้ๆ"แล้วจะถามอะไรล่ะ"

"พ่อ ได้ลบความทรงจำที่คืนมาเรื่อยๆนั้นทิ้งหรือยังครับ"เจ้าหนุ่มหัวเม่นถามตรงจุด สีหน้าพ่อยังเรียบเฉย พลางลูบหนวดยาวเบาๆ เอ็นวี่รอคำตอบที่ออกจากคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

"ก็ได้แค่ครั้งคราวเท่านั้น แต่ดูไพร์ดคงไม่คิดอะไรมากแล้วล่ะ"สิ้นสุดคำของพ่อ เอ็นวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ไพร์ดจะไม่นั่งเหม่อมากกว่านี้แล้ว พ่อแอบเห็นสีหน้าเอ็นวี่แอบยิ้มนิดๆ

"กลับไปเถอะ เจ้าเป็นห่วงน้องไม่ใช่รึ?"

"ครับท่านพ่อ"เอ็นวี่ก็เดินออกจากห้องไปอย่างสงบ โฮเอ็มไฮมองดูดาวจากทางหน้าต่างบานใหญ่(มีด้วยหรอ?) มันก็ได้แค่ครั้งคราวชั่วครู่เท่านั้นแหละ เอ็นวี่.....พ่อทำได้แค่นี้ ในเมื่อไพร์ด...

มีสายสัมพันธุ์อันแข็งแรง ที่เรียกว่า 'พี่น้อง' อยู่

ก่อนหน้าที่เอ็นวี่ออกจากห้องไปแล้ว

"รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปสักอย่างแหะ..."ไพร์ดนั่งกุมเข่าและเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ ใบหน้าเงยดูดาวบนท้องฟ้า..ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกโหยหา...แปลกเรื่อยๆแหะเรา

นับวันไพร์ดชักไม่เข้าใจตัวเองขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่พ่อตรวดความผิดปกติทุกครั้งจะลืมสิ่งที่คิดไว้ตลอด แต่หนนี้มันแปลกยิ่งกว่าเก่า ลืมไปหมดแล้วก็จริง แต่มันก็เหมือนถูกลืมไม่หมด...!! เสียงนั้นเริ่มดังถี่เป็นระยะๆ ชักปวดหัวยังไงก็ไม่รู้สิ แต่มันชวนคิดถึงและอยากไขว่คว้าหามันมาอยู่ใกล้ๆตัวจังเลย แต่ก็ไม่รู้สึกอยากเจอขึ้นมาอยู่อีกใจหนึ่ง...

ในขณะที่ไพร์ดเหม่อดูดาว หูปีศาจได้ยินเสียงฝีเท้าของเอ็นวี่ซึ่งเดินมาได้ครึ่งทางแล้วแล้วเจ้าตัวดีก็รีบล้มตัวลงนอนพร้อมกับปัดผ้าห่มให้เป็นธรรมชาติ หลับตานอนทันที!!

ปึง!!

"ไพร์ดนอนหรือยัง"

ไร้เสียงการตอบรับ เหมือนคอลเซนเตอร์พูดจบเป๊ะ เอ็นวี่ตรวจสอบดูรอบๆแกล้งทำเป็นปิดประตู แต่ไพร์ดก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาดูสักนิด....ดูท่าจะหลับสนิทแล้วแหะ...เอ็นวี่ตรงไปนั่งขอบเตียงข้างๆไพร์ด มือใหญ่นั้นค่อยเกลี่ยผมออกจากใบหน้าขาว เลื่อนไปลูบที่รอยสักอุโรโบรอสที่แขนของเจ้าของร่างตรงหน้า

รอยสักสีแดงบนร่างที่งดงามยามใส่ชุดสีดำ.....

รอยสักที่ได้รับจากการอาบเลือดมนุษย์นับครั้งไม่ถ้วน...!!

เอ็นวี่ดึงผ้าห่มขึ้นและยัดแขนไพร์ดเข้าไปในผ้าห่มอย่างง่าย เหมือนร่างกายของไพร์ดไม่ได้รับรู้การถูกบังคับแต่อย่างใด เอ็นวี่ก็คิดว่าคงจะเป็นเพราะไพร์ดเหนื่อยจากทำภารกิจก็เป็นได้..จึงเดินไปที่เตียงของตนแล้วล้มตัวนอนทันที

หารู้ไม่ว่าจิตส่วนหนึ่งของไพร์ดซึ่งก็คือเอ็ดเวิร์ด ได้ไปเชื่อมถึงจิตของอัลฟอนส์น้องชายของตนอีกครั้งแล้ว....

(ชักจะแต่งแนวแฟนซีปาฏิหารย์ที่เป็นไปไม่ได้เรื่อยๆล่ะ)