-:- † Ray-Rin † -:- ~ Ver.07 Ghost ~

เหอะๆๆๆ เลยวันแม่หลายอาทิตย์แล้วมั้งเนี่ย

ก็บลอคมันปิดพอดีนี่ฟ่า บุ่ยๆๆๆ=3=..

เอาภาพรวมอันเน่าๆของข้าน้อยไปดูก่อนนะ

ผมไม่วาดภาพเล่นนานแล้วอ่ะ(งานมานกองท่วมหัวเลย)

(ใครตาดีจะเห็นชุดของนู๋เอ็ดนั้น...มีแถบสีม่วงผสมอยู่เพราะผมเอาปากกาขีดผิด!!)

Fic-Mother 's Day <Version Pride is son's Edward>

ผมชื่อ อาดิไพร์ด เอลริค อายุ11ปี เป็นลูกชาย(หรือลูกสาว)ของคุณแม่เอ็ด ชื่อเต็มๆก็คือ เอ็ดเวิร์ด เอลริค และยังเคยเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุอีกด้วย ส่วนคุณพ่อของผมคือ อัลฟอนส์ เอลริค ? เห็นคุณแม่บอกว่าแบบนั้น คุณพ่ออัลเป็นนักแปรธาตุเหมือนกับคุณแม่เอ็ดฝีมือเก่งพอๆกันเลยล่ะ

ส่วนผมเองก็ได้รับสืบทอดเชื้อสายมาเหมือนกันนะ ใบหน้ารูปร่างผมก็คล้ายๆคุณแม่จนพวกลุงมัสแตงยังทักผิดเลยล่ะ และผมเองก็ชอบใส่ชุดสีดำเหมือนพวกคุณแม่ด้วยน้า ก็ผมไปอ้อนขอให้สั่งตัดนี่นา อิอิๆ ตามตัวผมมีรอยสักสีแดงทั่วร่าง ผมจึงขอเสื้อผ้าที่พวกคุณแม่เคยใส่มาใส่ แต่ก็หลวมไปหน่อย คุณพ่ออัลจึงเย็บเข้าให้จนใส่ได้ พวกคุณแม่มีอาวุธประจำตัวคือหอกใช่มั้ยล่ะส่วนผมก็คงเป็น....

เคียวอันใหญ่ยักษ์ ที่ใครๆเห็นก็ต้องหนาวเลยล่ะ อ๊ะๆอย่าบอกพวกคุณแม่ล่ะ เดี๋ยวผมโดนว่าเลยล่ะ เพราะผมอาจจะเผลอฆ่าพยานจนคุณแม่จับได้ ใครจะไม่รู้ก็คงแปลกล่ะฮะก็ผมลืมเช็ดเคียวหลังจากปาดคอเชือดพวกนั้นแล้ว ตอนนั้นผมเลยถูกสั่งห้ามแปรธาตุมันออกมา บ้านผมอยู่ออกนอกชานเมืองนิดเดียวเพราะคุณแม่กับคุณพ่อชอบอยู่กลางธรรมชาติมากกว่าในเมือง เห็นว่าพวกท่านอยากอยู่นึกถึงความหลังเก่าๆ แต่ก็มีบ้านในเมืองเหมือนกัน แล้วแต่อารมณ์ของคุณแม่ว่าอยากจะไปหรือเปล่า

"ไพร์ด วันนี้ลูกจะกินอะไรหรอจ๊ะ แม่จะได้บอกคุณพ่อให้?"เสียงคุณแม่เอ็ดเรียกหาผมดังมาจากข้างหลังประตูห้องนั่งเล่นซึ่งผมก็นั่งอยู่

"ขอออมเล็ตแล้วกันครับคุณแม่"ผมยิ้มแย้มส่งแนวโชตะให้คุณแม่ แต่ดูคุณแม่จะยิ้มตอบให้และเดินไปตากผ้าต่อกับคุณพ่อ ไม่เหมือนคุณพ่อกับพวกลุงมัสแตงเลยแหะ ยิ้มแนวโชตะที ลงไปกองหมดเลย ละลายยิ่งกว่าไอติมน้ำอีกมั้ง ฮ่าๆๆ

และวันนี้ ผมซึ่งขออนุญาตคุณแม่กับคุณพ่อออกไปเดินเล่นข้างนอก เพราะนัดกับโซรี่ไว้

โซรี่ มัสแตง ลูกสาวของคุณลุงรอย มัสแตงกับคุณริซ่า ฮอว์คอาย เด็กสาวอายุ 11ปี ใบหน้าขาว ดวงตาคมเหมือนริซ่าเว้นเพียงแค่ดวงตาสีนิล ผมยาวสีดำประกาย มัดแกะสองข้างเล็กและปล่อยชายออกมาให้ดูน่ารัก วันนี้เธอสวมเสื้อสีขาวกระโปรงมินิสเกิร์ตลายสก็อตสีแดง นิสัยดี ร่าเริง เหมือนเอานิสัยคุณริซ่าหักลบของคุณรอยออกเลย แต่ผมก็ชอบเธอตรงที่เธอไม่ค่อยพูดถึงรอยสักสีแดงตามตัวของผมมากนัก เป็นลูกสาวที่รอย มัสแตงหวงและรักมากที่สุด ดูท่าลุงมัสแตงจะไม่หวงลูกสาวถ้าจะไปกับผม ยกเว้นคนอื่นๆนี่ล่ะมั้งฮะ พวกผู้ชายคนอื่นเลยเจ็บใจผมกันใหญ่เลยล่ะ โซรี่เดินลากผมตั้งแต่ร้านอาหารยันร้านเสื้อผ้า แบบว่าเธอพาผมไปวนรอบเมืองจนทั่วเพียงเวลาแค่1วันเลยได้มั้ง จนโซรี่หยุดมาที่ร้านดอกไม้ เธอนึกอะไรได้บางอย่างพร้อมกับลากผมเข้าไปในร้านทันที

"นี่ไพร์ด วันนี้วันแม่นะ เธอจะเอาดอกไม้ไปให้คุณแม่เธอมั้ย?"โซรี่ยื่นหน้ามาถามผมที่กำลังเหม่อคิด เพราะกำลังเซ็งอยู่จนสะดุ้งตกใจ เพราะใบหน้าขาวนวล และดวงตา เหมือนแม่และสีผมเหมือนพ่อล่ะมั้ง ทำให้ความน่ารักของเธอเป็นเอกลักษณ์ไม่ค่อยเหมือนใครมากนัก

"เอ่อ แล้วโซรี่จะเอาดอกไม้อะไรหรือฮะ?"ผมยิ้มแหงๆเพราะผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมาก ส่วนใหญ่คุณพ่อจะสอนสิ่งรอบข้าง และคุณแม่ก็ชอบพาไปเดินเล่น และโซรี่จะเป็นคนสอนเรื่องพวกในเมือง

"อ๋อ ต้องดอกคาเนชั่นสิ "เธอชี้ไปที่ดอกคาเนชั่นที่บานสวยงามเป็นช่อๆในแจกันใบใหญ่ ผมก็รู้สึกชอบขึ้นมาเพราะมันสวยมากจริงๆ

"เจ้าของร้านค่ะขอซื้อดอกคาเนชั่นสองดอกค่ะ"พี่สาวเจ้าของร้านเดินออกมามองดูพวกผมสองคน และยิ้มนิดๆให้พวกผม"จะเอาไปฝากคุณแม่หรอจ้ะ?"

"ใช่ค่ะ"โซรี่ตอบส่วนผมพยักหน้าเป็นเชิงตอบ พี่สาวคนนั้นก็หัวเราะชอบใจ เธอส่งยิ้มให้และบอกว่าจะให้ดอกไม้ฟรีแก่พวกเรา พร้อมกับจัดช่อตกแต่งเล็กๆให้อย่างสวยงาม

"ขอบคุณมากค่ะ/ครับพี่สาว"พวกเรากล่าวเสร็จก็โบกมือลา พี่สาวเจ้าของร้านดอกไม้ ผมจึงเดินไปส่งบ้านของโซรี่ คุณลุงรอย พ่อของโซรี่ ก็ออกมารับเธอ โบกมือลาให้ผม ผมเลยส่งยิ้มแนวโชตะให้ ทำเอาคุณลุงรอยละลายแทบยืนไม่ติดเลยล่ะ ผมเดินตรงกลับไปบ้านพร้อมกับช่อดอกไม้อันเล็กๆนี้ไปเซอร์ไพร์สคุณแม่เอ็ดสักหน่อย

"กลับมาแล้วฮะ"ผมเปิดประตูเข้ามาในบ้าน คุณแม่เอ็ดกำลังเดินจะไปห้องครัวเพื่อที่จะช่วยคุณพ่ออัลจึงเห็นผมพอดี

"กลับมาแล้วหรอไพร์ด เป็นไงบ้างล่ะ"ผมไม่พูดพร่ำรอบทหรอก สวมกอดคุณแม่ทันที

"วันนี้เป็นอะไรล่ะ ลูกคนนี้อ้อนอะไรอีกล่ะ"คุณแม่เอ็ดลูบหัวผมเบาๆและกอดผมหลังจากที่ผมคลายมือออก คุณแม่เอ็ดย่อตัวนั่งลงเพื่อจะได้คุยกับผมถนัด และเห็นว่าผมแอบถืออะไรไว้อีกข้าง

"ถืออะไรมาเอ่ย?"คุณแม่ถาม ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี หน้าผมตอนนี้ก็แดงระรื่นเรื่อยๆ จนคุณพ่ออัลได้ยินเสียงจึงออกมาดู เห็นผมกำลังอยู่สถานการณ์ย่ำแย่เป็นรถไฟวิ่งฝ่าไฟแดงแล้ว จึงยื่นมือจากด้านหลังปิดตาคุณแม่เอ็ดไว้ให้ และส่งซิกให้ว่ายื่นให้ท่านเลย ผมจึงยื่นช่อดอกไม้อันเล็กๆให้ตรงหน้าคุณแม่เอ็ด คุณพ่ออัลจึงคลายมือที่ปิดดวงตาสีทองของคุณแม่ และเห็น....

ช่อดอกคาเนชั่นเล็กๆ บนมือลูกชายอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวให้แก่ตน

"หะ..ให้ คุณ..แม่ฮะ"ผมพูดตะกุกตะกักด้วยความเขินอาย คุณแม่หัวเราะเพราะท่าเขินอายของผมและใบหน้าที่แดงไปถึงหู ก่อนที่จะซึ้งเพราะดอกไม้ที่ผมให้พร้อมกับสวมกอดผมแน่น ส่วนคุณพ่ออัลเองก็เข้ามากอดคุณแม่และผมสมทบ หลังจากนั้นคุณพ่อก็ชวนเข้าครัว ส่วนคุณแม่บอกจะตามไปทีหลังเพราะจะเอาคาเนชั่นไปใส่แจกันอันเล็กให้ พอทำอาหารเสร็จคุณพ่อจึงให้ไปจัดโต๊ะด้วยอาหารชุดสูตรพิเศษ ฉลองวันแม่ให้แก่คุณแม่เอ็ด วันนั้นช่างเป็นวันแห่งความทรงจำอันดีของผมเหลือเกินทาง โซรี่ดูท่าคุณลุงรอยจะหึงหวงลูกสาวหนักกว่านี้แน่ๆเลย ถ้าทำแบบเดียวกับผมเนี่ย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..ผมก็รักคุณแม่เอ็ดและคุณพ่ออัลเสมอฮะ

By...เอดิไพร์ด เอลริค

END