-:- † Ray-Rin † -:- ~ Ver.07 Ghost ~

ชักจะแต่งเน่าๆไปเรื่อยล่ะ....เหอะๆๆๆ เอาไร้เรทAlxEdไปแทนล่ะกันเน้อ- -" อยากแต่งเรทเปงมั้งจริงเฟ้ย เขียนเปงโดจะไหวมั้ยน้า

คาระ - อยากวาดให้มีแต่เซ็นเซอร์บังเอาให้เลือดกระฉูดจริงๆกรั๊กๆๆๆๆ(รายนี้ซาดิสอย่างแรง)

ฮาล์ฟ - แต่งให้จบก่อนเถอะ- -".....(รายนี้แพ้เรทแรงๆ)


ตอนนี้เนื้อเรื่องมันหลุดจะที่คิดไปเรื่อยๆแล้วง่ะ คิดว่า10ตอนคงจะจบอ่ะมั้งนะ(หรือน้อยกว่านั้น)

รูปยังวาดแค่ส่วนฟิคMother 's Day อยู่เร้ยอ่ะ

(ไม่กล้าเอาให้ดูง่ะ เละ!)

****************************************

ตอนที่ 5

ที่นี่ที่ไหนกัน....

ผมกลับมาที่เก่าอีกแล้วหรอ.....เพราะผมได้ยินเสียงนั้นชักจูงแท้ๆเลย

'นายอยากเจอพี่ชายหรือเปล่าล่ะ'

ที่นี่นั้นมืดสนิทราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้เหลือแต่ความว่างเปล่า บรรยากาศรอบๆตัวชวนขนลุกพิลึกชอบกล...อัลเดินสำรวจรอบ ไม่ว่าจะทางไหนก็มองเห็นแค่เงามืดเท่านั้นเอง เค้าเห็นแสงอยู่จุดๆหนึ่งจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างบางใส่ชุดทหารสีน้ำเงิน นั่งกอดเข่าอยู่ แววตาดูเศร้าสร้อยนัก อัลจึงวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางตรงหน้าด้านหลัง

"พี่ฮะ!!"ผู้ถูกสวมกอดสะดุ้งหันไปทางเจ้าของเสียง

"อัล....นายมาได้ยังไง?"อัลนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของเอ็ดแต่ยังไม่คลายแขนที่กอดอยู่ เอ็ดจึงพยายามแกะมือและออกจากวงแขนของน้องชายของตน

"นายยังไม่ตอบเลยนะอัล! ชั้นสั่งนายว่าอย่าตามหาชั้นแล้วไง!!"ทั้งที่เค้าเอ่ยคำลาจากไปแล้วแท้ๆ แต่อัลก็ยังตามเจออีกหรือ....ทั้งที่เค้านั้นไม่สามารถหลุดไปจากสถานที่มืดมิดและหนาวเหน็บแห่งนี้ออกไปได้เลย...อัลมาได้ยังไงกันแน่..

"ผมไม่รู้เหมือนกัน...แต่ผมได้ยินเสียงว่า'อยากเจอพี่หรือเปล่า'ผมก็ตอบไปตามนั้นและก็ถูกพามาที่นี่"เสียงนั้นเป็นคนชักจูงให้เค้าอยากเจอพี่และในที่สุดเค้าก็ได้พบอย่างที่หวังไว้จริงๆ พี่ชายยังอยู่ในอ้อมแขนของผมอยู่ตอนนี้ แต่ทำไมร่างกายของพี่...ถึงได้...เย็นแบบนี้...

"อัล...นายออกไปซะ อย่ามาเข้าใกล้ชั้นนะ!!"เอ็ดสลัดแขนของอัลออกและถอยออกห่างจากตัวเค้าอย่างรวดเร็ว สร้างความงุงงงแก่อัลเป็นอย่างมาก พี่ของเค้าเป็นอะไรไปน่ะ....ทำไมถึงตัวสั่น..เหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

"พี่ฮะ...."อัลยื่นมือเข้าหาร่างเอ็ดที่ดูหวาดกลัวอยู่แต่เค้าปัดมือนั้นออกไป แววตาที่หวาดระแวง ความกลัวสุดขีดของเอ็ดลุกแววขึ้น

"อย่าเข้ามาใกล้...ได้โปรดอัล พี่ขอร้อง ฮึก.."อัลยืนอึ้งไม่ไหวติ่งมองดูแววตาที่มีแต่ความกลัว ความเศร้าเอ่อล้นออกมาเป็นน้ำตาไหลจากดวงตาสีทองคู่สวยมนนั้น ร่างบางยังมีอาการตัวสั่นไม่หยุด พี่ชายเค้าเป็นอะไรถึงกลัวเค้าได้ขนาดนี้ เกลียดผมแล้วหรือไงกัน?

"พี่...เกลียดผมแล้วหรอฮะ พี่ลืมผมได้แล้วใช่มั้ยถึงไม่อยากให้ผมเข้าใกล้น่ะ"คำพูดของอัลบาดใจเอ็ดเอามากๆ เค้าไม่ได้เกลียดอัล ไม่ได้ลืมอัลเลย...แต่ร่างกายของเอ็ดตอนนี้มันเย็นเฉียบไปหมด มือทั้งสองมีแต่กลิ่นคาวเลือดฟุ้งอยู่

ทำให้เค้าไม่กล้าที่จะแตะร่างของอัลเลย....

"ขอโทด..พี่ตอนนี้ ไม่อาจจะสัมผัสนายได้ พี่..ไม่อยากให้นายต้องเปื้อน..เพราะพี่"เอ็ดหันหลังหนีอัลไปดื้อ อัลยังงงกับท่าทีของพี่ตัวดีเค้าอยู่แต่ดูน้ำเสียงกับท่าทางของพี่แล้ว คงไม่อยากให้เข้าใกล้เพราะเหตุผลบางอย่าง

พี่ปกปิดอะไรเค้าอยู่กันแน่!

"พี่โกหกอะไรผมกันแน่ ที่พูดมาพี่กำลังโกหกอะไรผมกันแน่ ถ้าพี่ไม่ตอบผมโกรธพี่จริงๆด้วย"อัลตะโกนตามหลังเอ็ดมาติดๆจนเจ้าตัวหันมาไม่มีคำตอบอะไรเหมือนดังเสียงรอสาย ที่เจ้าของยังไม่ยอมรับสายเป๊ะ อัลรู้สึกชักจะโมโหขึ้นมาคราวนี้เดินจ้ำๆจนถึงตัวเอ็ดตามด้วยกระชากคอเสื้อของเอ็ดขึ้นมาจนร่างเล็กที่อยู่ข้างล่างถูกดึงตามแรง
ร่างสูงตรงหน้า

"ทำไมไม่ตอบล่ะ...พูดมาสิ พี่!"เอ็ดพูดอะไรไม่ออกน้ำตายังคงเอ่อล้นไหลไม่หยุดยั้ง..ตอนนี้เค้ายังมีสิทธิ์อยู่อีกหรือ...สิทธิ์ที่จะสัมผัสอัล ร่างของน้องชายจะไม่แปดเปื้อนด้วยมือของเค้าแล้วใช่มั้ย...เอ็ดไม่รอช้าลูบใบหน้าของน้องชายอันเป็นที่รัก"นายจะไม่แปดเปื้อนใช่มั้ย?...ถ้าชั้นสัมผัส..นาย"

"ผมจะเปื้อนได้ไงล่ะ มือของพี่ไม่ว่ายังไงผมก็ชอบที่สุด"มือที่แสนจะอบอุ่นถึงจะดูเหมือนบางเล็กก็ตาม แต่ก็เคยปกป้องตัวเค้ามาตลอดก็ตาม ไม่ว่าพี่จะโทษตัวเองว่ามือสกปรกแค่ไหนสำหรับผมแล้ว มือของพี่ก็ยังอุ่นเหมือนเดิม

แต่...คราวนี้ มือของพี่...เย็นเฉียบ ราวกับน้ำแข็งพันปีมาสัมผัสใบหน้าของเค้ายังไงก็ไม่รู้

"นายรังเกียจใช่มั้ย...มือที่เย็นเฉียบ ร่างกายที่เย็นราวกับน้ำแข็งไร้ความอบอุ่นแบบนี้.."น้ำตาที่เอ่อล้นของเอ็ดเริ่มจะไหลลงมาอีกครั้ง ที่เอ็ดหวาดกลัวและถอยห่างอัลก็คือ พี่กลัวว่าตัวเรานั้นจะรังเกียจร่างกายที่เย็นไร้ความอบอุ่น เหมือนเส้นเลือดทั้งร่างโดนแช่แข็ง อัลปล่อยมือที่ดึงร่างของเอ็ดหล่นจนก้นกระแทกจนเจ้าตัวร้อง คุกเข่าและกอดคอเอ็ดด้วยแขนสองข้างแน่น

"ไม่นี่ฮะ...เมื่อก่อนร่างผมก็เย็นแบบนี้ไม่ใช่หรอ..พี่ยังไม่รังเกียจผมเลยแล้วทำไมผมต้องรังเกียจพี่ด้วย?.."ใช่...เมื่อ

"อัล...พี่ขอโทษ คือพี่.."อัลเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเอ็ดออกจนแห้งหมด

"ไม่ต้องพูดแล้วฮะ พี่จะบอกว่าพี่ตายตอนนั้นแล้วใช่มั้ย? แต่ตอนนี้พี่ก็ยังอยู่ ยังอยู่ตรงหน้าผมไงฮะ.."พี่ยังไม่จากผมไปไหน เพราะผมยังอยากให้พี่อยู่กับผมตลอดไป ผมเคยอธิษฐานไว้แบบนั้น

"นั้นสินะ...ถึงพูดไม่ได้เต็มปากก็เถอะ.."เอ็ดยิ้มเล็กๆที่มุมปากแต่สีหน้าดูซีดเหมือนเดิมถึงจะทำให้ตัวเค้าสบายใจก็เถอะ

ขณะที่พวกเค้ากำลังพูดอยู่นั้นมีเงาร่างหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเค้าทั้งสอง จู่อัลก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเหมือนมีอะไรแหลมๆจี้ที่ศีรษะของตน เงานั้นได้จับมือของเอ็ดและกำลังดึงตัวไปอยู่ มันจะพาพี่ของเค้าไปไหน! อัลไม่ยอมแพ้จึงลุกขึ้นและพยายามวิ่งตามไป เอ็ดขัดขืนเงานั้นแต่ดูท่าเงานั้นจะไม่ยอมปล่อยตัวง่ายๆซะด้วย ดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะโต้วาทีกันอยู่ และท่าทางของพี่ชายนั้นจะร้อนรนเอามากๆ

"พี่ฮะ!!"อัลวิ่งตามร่างเงาที่ฉุดลากเอ็ดวิ่งหนีอยู่ ซึ่งห่างไกลประมาณ15เมตร แต่ยังไงก็ไม่ยอมแพ้หรอก!

"อัล!!!"สุดท้ายชั้นได้เพียงแค่เห็นร่างน้องวิ่งไล่ตามชั้นงั้นรึ...มันเป็นแบบเดิมอีกแล้วใช่มั้ย?

"พี่ ตะโกนบอกผมมาสิว่า ผมจะหาพี่อีกครั้ง..ผมจะหาพี่ให้เจอให้ได้..แล้วพี่จะรอผมไปรับน่ะ สัญญาสิ!!!"เสียงตะโกนสุดท้ายนี้ ขอให้พี่ได้ตอบผมเถอะ ผมอยากเจอพี่อีก อยากสัมผัสใกล้ๆอีกครั้ง

"ได้...ชั้นสัญญา อัล"อัลส่งยิ้มให้ก่อนที่ ร่างเงาและเอ็ดนั้นจะหายไป...

อย่าลืมสัญญาน่ะฮะ พี่...

"..นายยังตัดใจไม่ได้อีกเรอะ เอ็ดเวิร์ด เอลริค..."เอ็ดหันมามองหน้าผู้ถามพร้อมตีสีหน้าที่มั่นใจ...แน่นอนว่าชั้นยังไม่ตัดใจ ไม่มีทางหรอก ในเมื่ออัลชั้นสัญญากับอัลแล้ว ชั้นก็ต้องเป็นฝ่ายรออีกครั้ง.....

"ไม่มีวัน และ ไม่มีทางที่ชั้นจะตัดใจง่ายๆหรอก ไพร์ด"ผู้ถูกจับกุมยิ้มให้กับเจ้าของชื่อที่ลากร่างของตัวเองมาถึงประตู ถ้าชั้นตัดใจง่ายๆมันก็ไม่ใช่ชั้นน่ะสิ....

"นายก็พยายามทำให้ได้ล่ะ ดูเหมือนจะได้เวลาแล้ว...เอ็ดเวิร์ด"ร่างทั้งสองค่อยๆจางหายไปจากประตู ก่อนที่จะหายเอ็ดหันหลังไป มองดูวี่แววที่ตรงนั้นน้องชายยังวิ่งไล่ตามเค้าอยู่....


อัล...พี่รักนายนะ หาพี่ให้เจอล่ะ.....


ฟุ่บ...เปลือกตาเปิดออกดวงตาสีทองแลเห็นคนข้างๆที่นั่งเฝ้าอยู่ ผู้กองฮอว์คอาย เธอยิ้มให้และจับตัวเค้าลุกขึ้น ส่วนพลเอกอ่านหนังสืออยู่เตียงข้างๆ พอเห็นอัลฟื้นเค้าจึงลุกขึ้นมานั่งข้างๆริซ่า

"พ..พลเอก.."อึ๋ยสีหน้าตึงเครียดแบบนี้ โดนโกรธแหงๆเลย เราหลับไปกี่วันกันเนี่ย....>x<"

"อัลฟอนส์ อาการเป็นไงบ้างล่ะ?"ปึด รอยยักความเครียดโผล่ขึ้นมาหนึ่งบหน้ารอย แต่แววตาที่นั้นยังจ้องมาที่อัล

"อ่ะ..อ่ะ...ก็ดีขึ้นแล้วครับ..พะ..พลเอก"เสียงเครือเลย สิเรา ตายแน่ๆๆ เหวอๆๆสงสัยเป็นห่วงมากจัด อัลเห็นท่าทีของรอยเหมือนจะเอามือมาเขกหัวเขาทุกทีๆ แล้วมือของรอยก็เริ่มไปอย่างที่อัลคิด

เฮือก....มือของรอยจับแค่ศีรษะอัลเบามือที่สุดและพลางลูบหัวเบาๆ ทิ้งท้ายไว้ว่า'รักษาตัวให้หายล่ะ แล้วออกไปตามหาพี่ของเธอซะ' แล้วเดินนออกจากห้องไป

"พลเอก..."ไอ้เราก็นึกว่าพลเอกจะเขกหัวซะอีกที่เราทำอะไรบ้าๆ รู้สึกแปลกๆเหมือนกันที่พลเอกทำแบบนี้น่ะ

"พลเอกเขาเป็นห่วงเธอมากน่ะ ความจริงก็อยากโกรธ แต่ต้องระงับไว้น่ะ"ผู้กองฮอว์คอายตอบคำถามในใจอัลให้ทันที จนอัลสะดุ้งที่อยู่ผู้กองรู้ความในใจเขาซะงั้น

"รักษาตัวด้วยล่ะอัลฟอนส์คุง"ริซ่ายิ้มให้ก่อนที่จะออกจากห้องไป

"ครับ ผู้กองฮอว์คอาย"

อัลทิ้งตัวค่อยๆลงบนที่นอน บาดแผลดูเหมือนจะหายไปบ้างแล้ว..ตอนกลางคืนอยู่หรอ..ทำไมมันถึงได้มืดจนไม่เห็นแสงอะไรบนฟ้าเลย แต่ที่นั้นดูมืดยิ่งกว่านั้นอีก..ภาพในความฝันนั้น

ทำไมมันดูเหมือนจริงมาก ทั้งมืด ทั้งหนาวเหน็บ ทั้งร่างกายของพี่ น้ำตา ความเย็นเฉียบที่กุมร่างกายนั้น.......

สักพักอัลก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป ผมจะเริ่มออกตามหาพี่อีกครั้ง...เพราะผมสัญญากับพี่ไว้แล้ว



TBC รอบหน้าเน้อ