-:- † Ray-Rin † -:- ~ Ver.07 Ghost ~

เฮ............ลงแร้ว

ตอนหน้าจะจบแร้ว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

(หลุดจากนรกแล้วตรู)

.

.

โปรเจ็คต่อไปใกล้จะได้ดำเนินแร้ว บันไซ..~

[Fic BBI] - Piece Of Memory

ตอนที่ 7

พี่ตอนนี้อยู่ที่ไหนฮะ
.
.
.
ได้ยินเสียงผมมั้ยฮะ.....ตอบรับผมทีนะฮะ...............พี่
.
.
.
อัล....พี่.......ปะ..เป็น....ฮะ.
.
.
พี่!!!!!!!!!!!!!!

"!!!!........ฝันไปงั้นหรือ" อัลลุกขึ้นมานั่งและสังเกตเห็นที่หมอนมีรอยเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย พลางยกมือขาวที่บอบบางนั้นขยี้ตาเบาเพื่อเช็ดให้น้ำตานั้นแห้งจนไร้ความชื้น

......เมื่อคืนท่าจะหนักไปหน่อยแหะ..........

อัลออกจากโรงพยาบาลได้ 5 วันแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของเอ็ดเลยสักนิด แสงแดดอ่อนผ่านลอดออกมาจากม่านที่โบกพลิ้วตามสายลมบางเบา ได้พัดเอาใบไม้สีอ่อนลอยมาทางหน้าต่างแหละหยุดอยู่ที่มือของอัล

"....พี่ฮะ พี่จะบอกอะไรกับผมกันแน่"

อัลสะบัดความคิดอื่นๆทิ้งพร้อมกับเดินลงไปทำข้าวเช้ากินแก้หิว เตรียมตัวจะไปหาข่าวจากพวกพลเอกอีกครั้ง เพราะดูท่าพลเอกเตรียมตัวจะเผาเหล่าลูกน้องของตัวเองที่หาข่าวที่ไม่น่าจะเป็นจริงสักเรื่องมาให้ตนจึงรู้สึกหัวเสีย ถึงผู้กองจะเป็นคนคุมความประพฤติของพลเอก แต่ถ้าเผลอคงได้เผาจริงๆนั้นแหละนะ หวังว่าพลเอกตอนนี้คงไม่คลั่งแล้วหรอกนะ อัลนึกไปพลางขณะที่เตรียมตัวออกจากบ้านพร้อมกับของฝากให้พวกพลเอก

.
.
.
.
.
บ้านพักของริซ่า ฮอว์คอาย

กิ๊งก่อง............................

"มาแล้วครับ"ชายหนุ่มผู้ที่สวมแว่นออกมาขานรับแขกผู้มาเยือน อัลโค้งสวัสดีให้กับผู้มารับทันทีพลางถามว่าผู้กองหายไปไหน พร้อมกับรอยแผลบนใบหน้าของจ่าฟอร์รี่ เสียงโวยวายภายในบ้านก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังของจ่า...

"ว้อย พวกนายอยากจะให้ชั้นเผามากนักหรือไงฟ่ะ!? ถ้าวอนท์มากนักมาขอดีๆสิฟ่ะจะเผาให้สวยเลย!!!!!!!!"

เสียงคลุ้มคลั่งของพลเอกรอย มัสแตง.........ที่ลิมิตอดทนนั้นแตกเพล้งไปเพราะข้อมูลที่ได้มานั้นไม่มีมูลจริงสักตัว- -"...

"ยกโทษให้พวกผมด้วยเถอะครับ!!!!!!!"

"ใจเย็นๆหน่อยสิค่ะ พลเอก!"ริซ่าผู้ล็อคแขนของรอยเอาไว้เพื่อไม่ให้เจ้านายเธอเกิดคลุ้มคลั่งฆ่าลูกพร้อมเผาศพเป็นพิธีให้เลย

"อย่าห้ามชั้นน่ะฮอว์คอาย์ ชั้นหมดความอดทนแล้ว!!"

"พลเอกฮะ ใจเย็นๆก่อนครับ"อัลวิ่งเข้ามาห้ามศึกระหว่างพลเอกและพวกฮาวอคโดยเอาตัวเองแทรกและดันทั้งสองฝ่ายออกห่างจากกันพวกฮาวอคเข้าไปหลบอยู่หลังของอัลทันทีที่แยกจากรอยได้ จ่าฟอร์รี่เองก็ตามหลังอัลมาติดๆ

"อัลใจคอเธอคิดว่าชั้นจะเย็นลงได้ไงหะ...ล่อตั้ง5วันแล้วมันยังไม่ได้อะไรขึ้นมาไปจีบสาวที่ไหนบอกมาน่ะเฟ้ย!!"

สุดเสียงเมื่อลงท้ายด้วยคำว่าจีบสาว.....มีฮาวอคคนเดียวนี่แหละที่สะดุ้งเฮือกมากกว่าใครเพื่อน ทำให้พวกเบรด้าหันมามอง......

ไอ้หมอนี่เองเร๊อะ....ที่พาเพื่อนๆหมู่เหล่าซวยตกตามกันถึงขึ้นโดนเผา.......

"เดี๋ยวก่อนนะพลเอก ผมเองก็ไปสอบถามผู้คนต่างมาจริงๆน่ะ"ฮาวอคพูดแก้ตัวน้ำขุ่นๆที่ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยจะเป็นความจริงเอาซะเลย

"นายคิดว่าคราวนี้ข้อมูลของนายจะจริงหรือเปล่าล่ะ"เสียงของรอยดูเหมือนปกติแต่ข่มความเครียดและอาฆาตไว้เพียบ

"คราวนี้ชัวร์ครับ เพราะผมได้มาจากสายสืบที่รู้จักมีพร้อมรูปถ่ายด้วย"ฮาวอคยื่นซองเอกสารมาให้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย รอยรีบคว้ามันแล้วเปิดดูทันทีพร้อมกับบรรจงอ่านรายงานล่าสุดชิ้นสุดท้ายก่อนที่จะส่งลูกน้องตัวดีไปลงนรก

.
.
.
.
.

ฮาวอคเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นถนัด เพราะเจ้ารายงานล่าสุดนี่ไปถามสาวที่เล็งหมายจะจีบ จึงซักถามจนได้เจ้าฉบับนี้แล...แต่ตูจะรอดมั้ยฟ่ะ!!! ฮาวอคนึกในใจพร้อมกับลุ้นระทึกกับท่าทีของพลเอกอัคคีเผาผลาญ

"ฮาวอค!!"

"ครับ..!"ฮาวอคสะดุ้งหลุดจากภวังค์ในใจ ถึงจะผวาและเสียวสันหลังกับสีหน้าพลเอกที่ดูท่าจะมีไฟเผาหน้าจนร้อนฉุยๆ.....

"นายได้ข้อมูลนี่มาจากสายสืบไหน?"

"เอ๋...คือ..มันมีอะไรผิดพลาดหรือครับ.."

"ชั้นรู้สึกว่ามันเหมือนละเอียดหยั่งกับไปเห็นและอยู่ในที่นั้นๆเลย ไหนจะรูปนี้อีก!!"รอยทุบโต๊ะพร้อมกับภาพรูปหนึ่งปลิวหล่นอยู่ที่ขาของอัลพอดีจึงก้มลงไปเก็บเพื่อจะดูรูปนั้น พออัลหยิบขึ้นมาดู เขาก็แสดงสีหน้าตกใจช็อกกับรูปที่อยู่ในมือ.............

"นี่มัน..รูปพี่นี่!!"รูปนั้น พันเอกเอ็ดเวิร์ด เอลริค ในชุดทหารนักเล่นแร่แปรธาตุสีน้ำเงินยังมีสภาพอยู่ดีทั้งๆที่ตอนนั้นน่าจะมีรอยขาดวิ่นเดินเข้ามุมซอยๆหนึ่งที่ไม่มีผู้คนที่เดินเข้าผ่านเลย แต่ดูท่าทางของคนถูกถ่ายทำไมเหมือนจงใจให้โดนถ่ายง่ายๆ ถ้าจะหลบๆซ่อนๆจริงล่ะก็..หรือว่าจะเป็น..

กับดักรึ?....แล้วใครจะเป็นคนทำกันล่ะ ทำไปเพื่ออะไรกัน

.
.
.
.
.

"เฮ้ ลัสต์ ตามแผนหรือเปล่า?..."ลัสต์พยักหน้าตอบ

"หึ...มันคงนึกว่าเป็นกับดัก แต่ชั้นคิดว่าคงต้องมาแน่นอน...."เอ็นวี่แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยหันไปมองทางไพร์ด"นายคิดว่าไงกับพวกนั้นล่ะ ไพร์ด?"

"ไม่ทราบ.."ไพร์ดตอบปัดๆไป เอ็นวี่หัวเราะอย่างสะใจเล็กๆ

"งั้นตามแผนที่วางไว้...เริ่มเก็บกวาดผู้ล่าหาความจริงได้....."

.

.

ณ ที่เกิดเหตุ......

"โธ่เว้ย!! มันตามมาได้อีกหรอ...ตื้อจริงๆ"เด็กหนุ่มผมทองยาวในชุดทหารที่ขาดวิ่นวิ่งหอบพลางหลบหนีเข้าซอกมุมลัสต์วิ่งไล่พร้อมกับกลัทโทนี่ระยะใกล้เคียงไม่ทิ้งระยะห่างจากเด็กหนุ่ม จนอีกฝ่ายทางตัน

"อย่าคิดหนีน่ะเจ้าหนู....แกไม่รอดหรอก"เล็บของลัสต์แทงที่ขาของอีกฝ่าย จนเด็กหนุ่มร้องด้วยความเจ็บปวด

"หนวกหู ใครจะยอมตายกันฟ่ะ!!!"เด็กหนุ่มตอกกลับถึงแม้จะเจ็บแต่ก็เก็บอาการและเถียงโต้กลับด้วยความบ้าบิ่น

"ไม่ได้ฆ่าหรอก แค่จะให้นายไปพบกับท่านพ่อเอง...."

"ชิ!...มาได้แค่นี้เองหรอ"เด็กหนุ่มทำเสียงเหมือนปลงตก แม้เค้าเหมีอนจะมีแรงวิ่งแต่วิ่งไม่ไหวแล้ว

"หยุดนะ!!...."เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นมาจากอีกทางซอกตึก

"อัล! พลเอก!"เอ็ดเอ่ยเรียกชื่อผู้มาเยือนทั้งสอง.....

"พี่ฮะ/เจ้าเหล็กไหล!!"ทั้งสองตกใจกับร่างที่นั่งจนมุมอยู่ตรงหน้านั่นคือ.......

.

เอ็ดเวิร์ด เอลริค!!!

.

"ชิ มาเร็วกันจริงนะ"ลัสต์พูดพร้อมกับใช้เล็บที่ยาวนั้นตรงเข้าเอ็ดหมายจะแทงร่างนั้นให้ตาย

"แน่นอน........"รอยดีดนิ้วเปลวไฟพุ่งใส่ลัสต์ทำให้เธอถอยหลังออกมาอยู่กับกลัทโทนี่

"พี่ฮะ....!"เอ็ดพยายามลุกโดยดันตัวขึ้นมา....

"อัล.."เสียงเอ็ดดูเหมือนอ่อนแรง ร่างนั้นทรุดนั่งลงอีกครั้งคงจะลุกไม่ไหวจริงๆ

"เจ้าเปี๊ยกเหล็กไหล! เฮจะตายแล้วหรอ!"รอยแอบแซวเอ็ด

"ปากมากน่าพลเอก"เอ็ดด่ากลับอัลวิ่งเข้ามาหาเอ็ดเพื่อจะพยุง รอยรู้สึกแปลกจึงดึงแขนอีกฝ่ายจนร่างของอัลชะงักตามแรงของรอย....

"พลเอก?"เสียงสงสัยถามดังมาจากพี่น้องเอลริค..."ทำอะไรน่ะฮะ พี่เค้าบาดเจ็บอยู่น่ะครับ!!

"ใช่...แต่นั้นมันตัวปลอม..นายเป็นใคร?...เจ้าเหล็กไหลอยู่ที่ไหน"รอยตีหน้าขรึมแววตาเผยรังศีอาฆาต..อัลหันไปมองทางร่างของเอ็ดซึ่งใบหน้าเจ้าตัวไม่ได้เป็นแบบตอนแรก เผยรอยยิ้มอันชั่วร้ายส่งเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวดังก้องในซอกตึกที่ๆทั้งสองฝ่ายยืนอยู่

"ฉลาดเป็นบ้าเลยน่ะ เจ้าพลเอกอัคคี รอยมัสแตงค์"จากร่างเด็กหนุ่มผมทองยาวสลวยกลายร่างเป็นหนุ่มร่างสูงผมเขียวอมดำแววตาคมกริบราวกับปีศาจเจ้าเล่ห์ สวมชุดสีดำทั้งชุดรอยมีสัญลักษณ์โฮมุนครุสสีแดงที่ไหล่และต้นขา

"เอ็นวี่!!แกเอาพี่ชายชั้นไปไว้ที่ไหน!!!"อัลตะโกนพร้อมกับตั้งท่าสู้ รอยเองก็เช่นกัน

"อยากเจอมันมากนักหรอ...ชนะหมอนี่แล้วนายจะรู้เอง..ออกมาซิไพร์ด"ร่างๆหนึ่งสวมชุดฮู้ดสีดำคลุมทั้งร่างกระโดดลงมาอยู่ข้างๆเอ็นวี่แสยะยิ้ม แล้วชี้นิ้วสั่งการร่างเล็กข้างๆ"จัดการ..ฆ่ามันซะ"

ร่างนั้นพยักหน้าเล็กๆพร้อมกับวิ่งอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปที่ทั้งสองคนตั้งท่ารอต่อสู้ เคียวของไพร์ดหมายจะฟันทั้งสอง แต่ทั้งสองรู้จึงกระโดดหลบแยกออกมาทัน....ไพร์ดจึงกระโดดขึ้นตามใช้ด้ามสันของเคียวฟาดใส่อัล

"อูย..." อัลกระเด็นตกลงมาที่ถุงขยะนับว่าโชคดีที่มีมันไม่งั้นเค้าคงแย่...

"อัลฟอนส์!"รอยเผลอหันไปดูอัลทำให้มีช่องโหว่ ไพร์ดจึงฟันรัวใส่รอย แต่รอยหลบได้จึงมีแค่รอยเคียวนิดหน่อยที่แขนและขาของเค้า..รอยจึงดีดนิ้วแปรธาตุอัคคีระเบิดใส่ไพร์ด แต่เจ้าตัวไหวตัวทันจึงหลบพ้นถอยมาตั้งหลัก...

"มันเป็นใครกัน..เก่งชะมัด.."รอยเช็ดรอยเลือดที่แผลบนใบหน้า อัลเองก็พยุงตัวลุกขึ้นมายืนข้างๆรอย

"งั้นชั้นขอแนะนำให้รู้จัก พี่น้องคนใหม่ของชั้น ไพร์ด...ผลงานที่ท่านพ่อภาคภูมิใจมากเป็นโฮมุนครุสที่สมบูรณ์และงดงามไงล่ะ..."เอ็นวี่พูดกล่าวสรรเสริญไพร์ดซะจนรอยรู้สึกหมั่นไส้ตะหงิดๆ อัลเองก็เช่นกัน"งั้นชั้นชักยิ่งอยากเห็นหน้าก่อนเผาทิ้งแล้วสิ จริงมั้ยอัล?"

"ครับ เก่งๆแบบนี้ผมเองก็อยากลุยแล้วเหมือนกัน"อัลแปรธาตุหลอมนำหอกมาพร้อมตั้งท่าสู้เพื่อจะเข้าไปลุยอีกครั้ง..แต่เหมือนเค้าได้ยินเสียงแปลกดังในโสตหู...

หนี...ไป...ซะ...

"เอ๋.."อัลชะงักไปนิด จากนั้นเสียงของรอยดังมาปลุกสติของเค้า"อัล ระวัง!!"

พลั่ก!!...รอยวิ่งเข้าไปพลักร่างของอัลเพื่อหลบการฟันของไพร์ด รอยจึงโดนเคียวของไพร์ดฟันเข้าเป็นทางยาวข้างหลัง ร่างทั้งสองกระเด็นไปอีกทาง ไพร์ดยืนนิ่งสงบมาก..เหมือนจ้องมองหยดเลือดที่ไหลเป็นทางบนเคียวอันใหญ่..

เอ็นวี่เดินเข้าไปกอดไพร์ดจากด้านหลังพลางชม "ทำได้ดีมาก..."อัลลุกขึ้นมาพร้อมตั้งท่าอีกครั้ง ไพร์ดเองก็เช่นกัน ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็ว ทั้งสองกระเด็นกลับไปทางที่เก่า

อัลได้รอยฟันเป็นแผลที่ท้อง ร่างของเค้าทรุดนั่งลง"อัล!" รอยลุกไปดูอาการของอัล

"เป็นไงล่ะ น้องคนใหม่ของชั้นเก่งมั้ย?"เอ็นวี่ทำท่าจะหัวเราะเยาะเย้ยเค้าอีกครั้ง แต่อัลกลับเผยมุมยิ้มกลับจนเอ็นวี่สงสัย"แกยิ้มทำไม อ่ะ.."

ชุดฮูดสีดำของไพร์ดมีรอยขาดวิ่นจนเห็นร่างลางๆของไพร์ด รอยดีดนิ้วเพื่อเผาชุดฮู้ดที่ขาดวิ่น ทิ้งจนทั้งสองเห็นร่างจิงชัดๆ ของไพร์ด......

.
.
.
.

"ไม่จริง!!!"

ร่างนั้น.....บอกทีสิ ว่ามันไม่เป็นความจริง........

.

.

To Be Con......

ตอนหน้าจบ........*-*........